Pinoy Recipe - Ginisang Mungo

This is my first time cooking this Pinoy recipe with Nunnie. I was a little hesitant because it's vegetable and he doesn't like vegetable that much. And if he does not like it, then it means I will have to eat this ginisang mungo by myself. But luckily after smelling the aroma from the sauteed pork and shrimp, he finally said the magic words, "it smells good," which means, I am don't have to worry about this food being thrown away.

This ginisang mungo is just a very ordinary food in the Philippines. I guess everybody knows how to cook this. We just filmed the cooking of ginisang mungo for the sake of those Non-Filipino viewers who wants to try Pinoy recipes. And I have also shared a little secret that can make the taste of this Pinoy recipe even better (although not very healthy) which is the addition of the fried pork skin or what we call chicharon. My mother does not even add chicharon to her ginisang mungo. I just got that secret from my aunt who lives in Pasig City. Thanks Tita Myrna! And I tell you what, her ginisang mungo won't last very long on the table. And she would put probably 3 times the bag of pork skin than what I have put on mine on the video. And also, the quality of pork skin really does affect the flavor of the ginisang mungo. When I was still living with them, I would eat ginisang mungo just because of the pork skin. It's that good.

Also, I personally like ginisang mungo with lots and lots of shrimps. I can even eliminate pork but not shrimp. I guess it's because shrimp is quite expensive in the Philippines that I was not able to really indulge myself with that. But here, luckily, it is not be cheap, but it's relatively affordable. I am just so glad that Nunnie likes it. I wish I can also share everything that I cook to whoever watch the Pinoy recipe videos because every time we cook, it's always a lot. And I won't mind sharing it with everybody.

Visit Pinoy Recipe for more mouthwatering Pinoy Recipe.

Join Us On Facebook.

Follow Us On Twitter.

Pinoy Recipe - Inihaw na Liempo

Have you heard Anthony Bourdain said that we, Pinoys, have the best pig? He meant that the Philippines has the best lechon in the world. Well guess what, I just heard something like that from Nunnie after I served him this really mouthwatering inihaw na liempo. He said that so far, the inihaw na liempo was the best grilled meat he has ever had. And that makes me really proud of myself because I made it. He also said that if we can, we should marinate and grill our meat just like this every time we want some grilled meat.

Inihaw na liempo is a very popular food in the Philippines. You can see this being cooked and sold on every street of Manila, Cubao, Pasig, everywhere. It may not be healthy to eat this all the time, but sometimes, due to the distinctive taste of this inihaw na liempo (especially the ones with lots of fat) you just can't help it. I remember when I was still in Pasig, I would purposely standby near the grill when somebody is grilling some barbecue or any kind of street foods because I wanted to smell the smoke. I didn't mind smelling like grilled food because it's actually not bad.

Inihaw na liempo taste really good but be careful not to eat this everyday. Especially the ones with lots of fat. It is not healthy. It's okay to indulge with this once in a while, but you've got to be careful. And not just for inihaw na liempo. I guess you should try to be careful with everything that you eat. Take me as an example. I am trying my best to watch my food intake, but sometimes, when the food is as good as inihaw na liempo and when you are pregnant (of course that's a perfect excuse) you just can't help but satisfy your cravings.

Visit Pinoy Recipe for more mouthwatering Pinoy Recipe.

Join Us On Facebook.

Follow Us On Twitter.

Pinoy Recipe - Grilled Jalapeno Potatoes

This is not considered a Pinoy recipe but I still want to include this recipe on this blog because it was Nunnie who made this. See, Nunnie can cook too. I was surprised that this grilled jalapeno potatoes turned out really good. It's just a little too spicy for me. But of course, you can adjust the seasoning according to your preference. You can even add green bell peppers and chopped onion to further enhance the taste. I have tried it. If you don't want to put it in a grill, then you can also put it in the oven. But since we were doing Inihaw Na Liempo at that time, then why not cook the potatoes with the marinated pork belly meat?

Grilling this potatoes with the marinated pork belly meat plus the smoke from the charcoal really added a very nice flavor to the potatoes. It was like grilled potatoes with a very subtle hint of the pork marinade. It was delicious. And the good thing about this not-so-Pinoy-recipe is that it's very flexible. You can actually season your potato however you want. But I really encourage everyone who are planning on trying this recipe to add some green bell peppers and chopped onion because I have tried it and I promise you won't be disappointed.

For those who are health conscious, you can substitute butter with extra virgin olive oil and still get the same good flavor. I know that some of you would think that me and Nunnie are not really health conscious. Believe it or not, we are. It's just that sometimes, it's hard to control ourselves from indulging in some tasty food. Just like what Nunnie said, he did not get fat by eating healthy foods. And round is a shape too you know. We will try to cook healthy food next time.

Visit Pinoy Recipe for more mouthwatering Pinoy Recipe.

Join Us On Facebook.

Follow Us On Twitter.

Pinoy Recipe - Adobong Manok

Chicken adobo or adobong manok is one of the most popular dish in the Philippines. Everybody likes it and almost everybody knows how to cook it. And also, everybody has their own way of making their adobo. Like me for example. I have seen some of my relatives cook adobo and without tomatoes. I have also seen one of my aunt put tomato sauce on her adobo. See, everybody has their own style. And this particular recipe is "my style." But I actually got it from my Aunt Ruth because that's how she makes her adobo. She would put tomatoes and I find it a lot better compared to adobo without tomatoes.

But anyway, like what I have said, everybody has their own style and preference when it comes to cooking. You should go with what you are comfortable with. Like on this particular video recipe, at first, we mentioned that the optional ingredients are Mang Tomas All-Purpose Sauce and oyster sauce. While cooking the adobo, I was really hesitant on adding those two ingredients because I don't know how it will turn out. It will probably turn out good, but the thing is, we made this particular video recipe for my brother-in-law who doesn't even know what adobo tastes like. And besides, I don't even know if there is an Asian store where he can buy Mang Tomas All-Purpose Sauce. So, we decided to not include those two optional ingredients and just go with what I know and what Nunnie likes.

Anyway, it came out really good. I am glad that Nunnie likes it. And I like it too. The good thing about chicken adobo or even pork adobo, is that the longer you store it, the better it tastes. I don't know, for me, it just tastes better when you serve it the next day. Next time, I am going to try to make it with Mang Tomas All-Purpose Sauce and oyster sauce and I will let you know how it turns out.

Visit Pinoy Recipe for more mouth watering Pinoy recipe.

Join Us On Facebook.

Follow Us On Twitter.

Nakakamiss!

nakakamiss!

Buhay May Asawa...

Hindi pala madali...

Oo, alam ko na nuon pa na ang pag-aasawa e parang sugal. Sumusugal ka naman talaga eh. Narinig ko na rin hindi lang sampung beses na ang pag-aasawa e hindi parang mainit na kaning isinubo na pwede mong iluwa pag napaso. Narinig ko na rin na ang pag-aasawa e hindi madali. Hindi lang puro saya, may hirap din. Oo nga.

Sampung buwan na kaming magkasama ng asawa ko. Ngayon ko lang napatunayan na totoo palang babae ang nagdadala ng relasyon. Hindi ko nilalahat. Pero sa kaso ko, oo, babae ang nagdadala ng relasyon. Ako. Kung ako siguro e "nagger," malamang matagal na kaming naghiwalay ng asawa ko. Kung ako siguro e hindi marunong magparaya, malamang wala na ako dito sa bahay namin.

Ngayon ko pa lang nadidiskubre ang buhay may asawa. At hindi ako magsusulat kung hindi ako nahihirapan. Oo, aaminin ko, nakakahiya man, pero nahihirapan ako. Iba pala kasi talaga pag magnobyo pa lang kayo eh. Saka mo pa lang talaga makikilala ng lubos ang isang tao pag nagsama na kayo sa iisang bubong. Malamang sasabihin ng iba, "Kasalanan mo yan, ikaw tong atat na atat mag-asawa eh." Eh ano naman, pero isa lang ang alam ko na totoo, hindi ako nag-iisa sa sitwasyong ito. Sinong may asawa ang hindi dumaan sa pinag dadaanan ko ngayon?

Hindi sa masamang tao ang asawa ko. Ang totoo, hindi siya nananakit. Mabuti siyang tao. Pero, iba pala talaga ang kultura nila dito. Iba pala talaga pag hindi ka sanay sa hirap. Iba ang "lifestyle" ika nga. Sa pinas, pag may isasaing ka, ayos na. Kumbaga, sanay na sanay ako sa hirap kaya hindi ako nag aalala ng husto. Sila dito, konting hirap lang, hindi na alam ang gagawin. Hindi halos mapakali. Hindi makatulog. Ewan, mas nananaig lang siguro talaga sa akin ang dugong Pinoy. Dalang dala ko hanggang dito ang ugaling "bahala na" si batman. Ugaling sana eh makuha sa akin ng asawa ko. Kahit konti lang.

Sa kabilang banda, hindi naman puro hirap lang din ang nararanasan ko sa buhay may asawa. Siyempre may sarap din noh. Lalo na sa gabi, hahaha! Kasi kahit na sa kabila ng hirap eh masarap isiping may karamay ako. Sana lang, hanggang wakas ko siya karamay.

A Tribute To Ka Erano G. Manalo - Iglesia Ni Cristo Executive Minister

Mahal na mahal po namin kayo Ka Erdie... Magkita-kita po tayong muli sa Bayang Banal...


Ama huwag na huwag Mo pong pababayaan ang Iyong mga lingkod, aliwin Mo po kami sa panahon ng pagdadalamhati, maawa Ka pong bigyan kami ng lakas ng loob at ng higit pang pananampalataya para huwag kaming mahiwalay, at kung sakaling nakikita Mo kaming nalilihis ng landas, O Ama kabigin mo po kami pabalik sa Iyo, huwag Kang papayag na mahiwalay isa man sa amin, huwag Ka pong magsasawa na mahalin kami, kalingain Mo po ang bawat lingkod Mo, hinding hindi po kami hihiwalay hanggang bawian Mo kami ng buhay, Amen...

Paalam po Ka Erdy...

Hindi po namin kayo malilimutan...

driver's license

ang saya saya! grabe!

kahapon lang bago ako magtake ng driving test, nerbyos na nerbyos ako kase nga 3 weeks pa lang akong nagpapractice magdrive, so wala pa talaga akong kaalam alam, hindi naman to masyadong big deal nung nasa pinas pa ako kase andami dami namang sasakyan dun, hindi mo kailangang matutong magdrive, pero nung nandito na ako, sus sobrang kailangan pala sya, so yun, since may bago na akong work (akala ng mga taga McDonald's hindi ko sila lalayasan ha, tse!), at madadagdagan na ang hours namin pag nagbukas ang store namin, kailangan ko ng matutong magdrive papuntang work at pauwi,

gusto sana naming kumuha ng private driving instructor kaso since poor lang kami dito kaya ayun si lolo ko na lang ang nagturo sa akin, kahit sobrang nakakainis minsan kasi natataranta ako pag nagbibigay sya ng command, kahit ngitngit na ngitngit na ako kasi sobrang istrikto sya sa akin, kahit sobrang nakakainis na siya kasi masyado siyang disiplinado at ako e hindi, hmp! ayun since wala kaming pera pang hire ng private driving instructor nagtyaga na lang kaming magsariling sikap,

at sa awa ni Lord, ayun nakapasa din ako sa driving test! wooohooo! ang saya saya sobra! hindi ko naman talaga ini-expect na papasa ako kasi 3 weeks pa lang akong nagddrive, at wala pa talaga akong masyadong experience compared sa mga taga dito, akala ko nga ibabagsak ako nung nag-road test sa akin kasi may mga sablay ako e, pero ayun, buti na lang pinasa nya ako, hehehe, ang pagkakasabi pa nya, "you passed, but..." may ganon pa talaga e noh, pero sus ayos lang, ang mahalaga e yung "you passed..." nyahahahahahah

alala ko pa, siguro one week pa lang akong nag aaral mag drive sa parking lot, nung pauwi kami, sabi ni lolo, "here, take us home," weh ano daw??? punyeta e ang trapik kaya! rush hour at gusto nyang ako ang magdrive pauwi? at take note, one week pa lang akong nag aaral mag drive! susme nerbyos na nerbyos kaya ako, pero inisip ko na lang, pag nalaman to ng mga nasa pinas, ehehehe siguro may maiinggit na naman sa akin hahahaha! yun ang nasa isip ko, yun ang nagmotivate sa akin para mai-drive ko yung sasakyan pauwi, at sa awa ng Diyos, nakauwi naman kami hehehe...

anyway, may driver's license na ako nyahahahaha at makakagala na ako kung saan ko gusto, ang saya saya!

Filipino Service Crew at McDonald's...

hello hello! ano daw ang work ko ngayon? well, sa lahat ng inapplyan ko online, ang pinaka unang tumawag ay McDonald's, and guess what's my job there? Weeeeeh! Service Crew! Akalain mo yon, dati akong transcriptionist tapos eto nagtatrabaho ako sa McDonald's! Myged! Di kaya masyado akong over-qualified para sa ganitong klase ng trabaho? E sa yun ang unang tumawag e, at since wala pa akong sasakyan, makikisakay lang ako kay honey papunta at pauwi, at since malapit lang ang McDonald's sa office nila e di pwede na.

First day ko sa Mcdo, myged, para akong threat sa mga co-workers ko, muntik na nga akong mag-quit sa first day ko kasi iba ang tingin nila sa akin, sa mga asians. Pano ako lang "payat" nyahahaha! Tapos unang tanong sa akin ng mga katrabaho kong lalake, "so, do you go to school?" kase akala nila 17 years old lang ako, susme! Porke ba ako ang pinakamaliit? Anyway, so yun nalaman nilang gurang na pala ako nyahahahaha...

Second day, believe it or not, naka-receive ako ng TIP from a customer! Ang saya saya di ba! Kung sa restaurant, buffet, or bar pa siguro yun, sus normal na ang tip. Pero sa McDonald's???? Geez!

Tapos nung mga sumunod na araw, nalaman ko na yung customer na nagbigay sa akin ng tip e talaga palang nagbibigay ng tip, so okay, medyo dismayado ako, hmp! Akala ko pa naman e natuwa sa akin yung customer kaya ako binigyan ng tip.

Pero kahapon, heeheehee! Naglilinis ako ng lobby, tapos may pumasok na customer, syempre dapat batiin mo sila kasi sila lang naman ang kumakausap sa akin e, yung iba kong co-workers e hindi, mga insekyora kase, nasa cashier pa yung customer na yun nung natapos akong maglinis ng lobby, inabutan nya ako ng malaki laking pera, akala ko oorder sya, nung tinanong ko kung ano order nya sabi ba naman, "no no, that's for you, that's for being so nice." Whaaaaatttt? Who gets paid for being nice? Grabe am so happy, at narining yun nung isa sa mga managers (yes, managers, kasi marami silang managers) na wala ng ginawa kundi magcomplain (one thing na never kong ginawa), so alam nyo ba kung ano ginawa nya? wala lang naman, pinaglinis nya lang naman ako ng parking lot, ng windows, ng male's restroom, at kung ano ano pa, na halos maiyak iyak na ako kasi lagpas isa't kalahating oras na e hindi pa ako pinagbe-break, tapos nakahalata siguro na umiyak ako sa warehouse kaya yung huling inutos nya sa akin e binigay dun sa isang papetiks petiks na empleyado, grabe muntik na akong mag-quit.

Anyway, my point is, who gets paid for being nice? I do, who else?

ang ganda ganda ko!

charing lang! last saturday kasi nag-date kami ni mike, tapos dressed to kill kami, naka barong sya at naka formal dress ako, myged ang takong ko, lisensyado! sa pinto pa lang, may bumati na sa barong ni mike, ang gara daw, naks! ampogi talaga ng jowa ko, tapos nung kumakain na kami, lumapit yung waitress at may dalang isang bote ng champagne, sabi may nagpapagbigay at ang ganda ganda ko daw nyahahahaha pakshet! muntik akong mabulunan nyahahaha... ang mga kano talaga, pareparehong malalabo ang mata...

Si Ms. KIA, bow!

Ano mararamdaman mo pag nalaman mong binansagan ka ng mga subordinates mong Ms. KIA, as in Ms. Know-It-All? Matuwa ka kaya? Ano gagawin mo pag nalaman mong sinusunod ka lang ng mga subordinates mo pero hindi ka nirerespeto? Malalaman mo kaya na wala silang respeto sayo? E pano ka naman rerespetuhin kung ikaw mismo ang nagba-violate ng company policies? Tapos hindi mo maipaglaban yung karapatan ng mga tao mo. Ano pa silbi mo?

Ganito kase yun, nung kasama pa ako sa team nila, pinagbawal ang pagdadala ng headset dahil sa ka-voice chat ko asawa ko, okay sige nyahahahah letse tetano daw ako nun, pati yung part-time job ko e sinilip, sa pagkaka alam ko kase, bawal ang part-time job na katulad ng trabaho namin, which is hindi ko maintindihan, bakit bawal ang magkaroon ng part time job e kung hindi naman sapat ang kinikita mo sa company? kaya walang asenso sa pinas e, may mga walang kwentang policies na kung tutuusin e illogical, napaka-selfish, buti sana kung anlaki laki ng pinapasweldo nila sayo di ba? tapos yung part time job ko naman e iba kesa dun sa nature ng work namin, o di ba unfair?

Anyway, sa inis ko, nagresign ako, aba baket? andaming pwedeng applyan noh! sa swerte ko naman, pagkaresign na pagkaresign ko e may job offer na agad, at di hamak na mas okay kesa sa trabaho ko sa kanila, sus!

Eto naman ang nakakainis, after ko magresign, nabalitaan kong hindi na bawal magdala ng headset nyahahahah tapos si Ms. KIA, may part time! nyahahaha at katulad na katulad ng trabaho namin! and worse, pinagmamayabang nya pang may part time sya! o di ba kaloka? pano ka nga naman di mawawalan ng respeto sa kanya di ba? tapos ang yabang yabang pa, 2k daw sa isang araw ang kita nya dun sa part time nya! pekpek nya 2k! sino niloko nya! tapos malaman laman ko na lang, halos kalahati lang pala nung rate ko yung rate nya dun sa part time nya, tapos 2k sa isang araw??? tse!

Anyway, masyado na akong nagmumukhang maldita sa post ko, mabait naman ako eh, hindi lang halata, nyahahahah, oo pramis! tsaka ano ba mas mabute, yung mabait ka pero hindi halata, o yung mukha kang mabait pero hinde?

Ever heard of oDesk?

oDesk is an online system where buyer (the company) meets the provider (job seeker). In other words,oDesk is an employment agency for those who are looking for a job and for those companies who are looking for workers. So, if you are an independent contractor and you want to find contracts, then oDesk is for you. On the other hand, if you have a project that needs to be done and you want somebody to do it, then go ahead and register with oDesk, because there, you can find talented people who are willing to work for you at a reasonable price.

For the providers, to be able to get a contract, you must bid. This is a bidding process. The only way to win the bidding is to qualify for the job and to offer the cheapest reasonable price. Upon completion of the project, the provider and the buyer can then give each other feedback about the project itself, or just about each other.

I wish I was able to find oDesk when I was still in the Philippines so that I didn't have to deal with all the crap that went on at work. Oh well.

Click on the banner to get started.

Grapevine - Budou no Ki

This is an excellent movie and I do recommend it to everyone. But before you watch it, I would like to remind you to have a box of tissue handy because it would be impossible for anyone to watch this movie without crying. I do not want to spoil this by telling the highlights so just watch it and see if I am wrong for giving this a rate of 10!

Grapevine.

ang bra, bow!

nung nasa pinas pa ako, hindi ako makalabas ng bahay ng hindi nagsusuot ng bra, sabi pa nga ni papaya_queen nung nasusunog yung condo nya, di bale ng malitson wag lang malitson ng walang bra, o di ba!

ano ba ang bra? para kay papaya_queen, ang bra ay dignidad, para sa mga flat chested, ang bra ay pampa-sexy lalo na pag wala namang ba-bra-han, para sa mga boobsy, ang bra ay pangtakip sa higanteng ut*ng, pero para sa akin, ang bra ay sagabal, ewan ko, pero kasi hindi ako kumportable ng naka-bra, kaya lang hindi naman ako makalabas nga ng bahay ng walang bra at andaming mga manyak!

pero dito sa tate, woohoo! walang pakealaman! sabi pa nga ni lolo ko, bat daw ako magsusuot ng bra, e kung hindi naman kailangan? nyahahahah nakakagala ako dito sa mall ng hindi nagsusuot ng bra, nakakapag-grocery kami ng wala akong bra, at higit sa lahat, laking tipid kasi hindi na ako bumibili ng bra, o davah! e panty kaya? secret! nyahahahaha

roasted chicken

This was our main dish last night.

ang mga lalake talaga oo...

nung mga panahong kami pa, alam nyang mahal ko talaga sya, pero hindi nya ako pinaglaban, siguro nga kasi hindi pa sya handa, pero pilit kong inalagaan relasyon namin kasi nga inlove ako, at ayokong mapunta lang sa wala yung kung anumang meron kami, kaya lang, siguro nga ganun talaga ang buhay, nagkahiwalay kami ng hindi nagbbreak, sabi nga sa isang post na nabasa ko:

"Leaf's departure is because of Wind pursuit. Or because Tree didn't ask her to stay..."

nung nagkahiwalay kami, may dumating sa buhay ko, na handa kong iwan kung hahabulin nya lang sana ako, at kung ipinakita nyang ayaw nya akong mawala, babalik talaga ako sa kanya, at kahit kelan, hindi sya nawala sa puso ko, napunta na ako't lahat dito sa maynila, sya pa rin, sya ang laman ng blog ko, ng mga posts ko, naikwento ko din dito ang love story namin, ang pinakaromantikong date sa buhay ko, lahat na, napasikat ko nga sya ng hindi nya nalalaman eh, pero wala pa ring nangyari,

ginawa ko lahat para makontak sya, nakibalita ako sa mga kaibigan ko tungkol sa kanya, sinagot ko kapatid nya para lang magkaroon ako ng balita sa kanya araw araw, ganun ako naloka sa kanya, ganun ko sya minahal, nakaplano na nga ang gusto ko mangyari five years from now eh, kaya lang wala pa rin talaga,

in fairness naman sa kanya, kahit kelan hindi ko nabalitaan na nagkaroon sya ng iba maliban sa akin, wala syang naging girlfriend simula nung nagkahiwalay kami, kaya hindi ako mawalan walan ng pag asa na magkakabalikan kami kasi nga wala naman syang nililigawan dun, kaya lang, nakakapagod ding maghintay, lalo na kung naghihintay ka sa wala, at wala naman akong makitang effort mula sa kanya para makontak ako,

hanggang sa dumating ang asawa ko sa buhay ko, na labis kong pinagpapasalamat kasi nga ang saya saya ko ngayon, wala na akong mahihiling pa sa kanya,

tapos bigla akong makakatanggap ng text isang gabi, "musta ka na?" tapos tatawag na lang bigla at sasabihing "ano bang meron ka at hindi ka mawala wala sa isip ko? magkita tayo bukas na bukas din!"

weh! ano daw? after five years? hay nako, ang mga lalake talaga oo...

romantic date (fiction)

ano ang pinakaromantic date nyo? ako eto:

bandang alas dos ng hapon, sinundo niya ko sa bahay, pumunta kami sa beach, siguro 20 minutes din kaming nagbiyahe, tapos pagdating namin sa beach, pumunta kami sa pinakamataas na cottage, kwentuhan muna, tapos harutan, mayamaya lang, lambingan na, nga pala may dala kaming radio para may music naman kami.

Pagkatapos, bumaba na kami sa dagat, nagulat siya ng hinubad ko ang damit ko, naka swim suit ako hehe.. di sya sanay kasi nga laking probinsya, pero okay lang, tapos nag laro kami, mataya-taya, palaging siya ang taya, mabilis kasi akong tumakbo eh, kakapagod maghabulan, at nakakagutom din, kaya kumain kami ng baon namin, kamoteng kahoy na sinasawsaw sa sukang may asin, tapos ang inumin namin ay coke, syempre sosyal kami hehehe...

pagkakain, niyaya niya kong mamangka, nga pala, lolo niya may ari ng mga cottages sa beach, tapos namangka kami, nung andun na kami sa dagat, dun ko siya pinagmasdang mabuti.

hindi ko alam kung proposal na ba yun, basta ang sabi niya, kayang kaya niya na daw akong buhayin kung papayag daw ako, kaya lang sa probinsya kami titira, sobrang tuwa ko nun, siya ang unang nagsabi sakin nun, nung narinig ko yun, parang ayaw ko ng bumalik kami sa pampang, parang gusto kong maging isda na lang kami pareho, para manatili na lang sana kami sa kinaroroonan namin nung mga panahong iyon,

dahil sa hindi ko alam ang isasagot ko, nilapitan ko siya at hinalikan ko siya, sabay talon sa tubig, di nagtagal sumonod na rin siya.

Pagbalik namin sa pampang, nakita kami ng lolo niya, sabay sabi, "o ano, siya na ba?" nakangiti ang lolo niya sakin, sumagot naman siya, "kung papayag siya," hehehe touched ako dun, ngiti lang iginanti ko sa kanya...

Pauwi na kami, siguro alas sinko na ng hapon, at dahil gusto ko pa siyang makasama, sinabi ko kung pwedeng maglakad kami kahit napakalayo, umoo naman siya, di man lang nagpapilit,

magkahawak kamay kaming umuwi, ganun pa rin, harutan sa daan, para kaming mga bata, sabay nanakaw ng halik pag walang taong nakakakita...

nung nakarating kami sa bayan, magkahawak kamay pa rin kami, kahit pagod, masaya naman kami...


yang ang date na hinding hindi ko nakakalimutan hanggang ngayon, yang ang klase ng date na pinapangarap ko, sana mangyari ulit...


ikaw? kwento ka naman ng sayo...

romantic tragedy... part 1

This song is very special as for me. This is the one that really describes my real feelings toward this man. Not only that, listening to every word of this piece is like listening to our story, our very own love story. I’m very happy to find it here.

Siya si Neil, at ako si Eil (pronounces as Ayel). Dati kaming magkaklase nung grade school. Pero di kami close, maloko kasi siya e. Tapos naging kapitbahay namin siya, pero sadyang maloko talaga kaya di ko siya naging kabati.

High school, sa ibang school ako nag-aral dahil lumipat kami ng bahay. Simula non, hindi nako nagawi sa bayan namin.

Second year high school nung muli kong makita si Neil. Binatilyo na siya. Nagkita kami sa school kung saan ako nagha-high school. Athlete kasi siya e, pareho kami. Alam kong nakikilala niya ko, pero hindi pa rin kami nag usap, naiilang kasi ako sa kanya. One week din kaming magkasamang di nag-babatian. Pagkatapos ng event, di ko na siya nakita pa.

October 2002 nung umuwi ako sa probinsya. Nakakatamad sa bahay kaya naisipan kong umuwi sa bayan namin, sa mga pinsan ko.

Iba pala talaga ang feeling pag matagal kang hindi nakauwi, pero halos walang nagbago sa bayan namin, ganun ang ganun pa rin ang ambiance.

Lumabas agad kami ng bahay ng pinsan ko para hanapin yung kapatid niya. Habang naglalakad ako, hindi ko mapigilan ang hindi ngumiti, pano ba naman, dun ako halos lumaki na, at pagkatapos ng siyam na taon, eto akong muli.

Habang naglalakad kami, may nakita akong lalaking nakatingin at nakangiti agad sakin. Una, hindi ko agad matandaan yung pangalan niya kaya nagtanong pako sa pinsan ko, “sino nga yun?” “Si Neil.” Ayun, siya nga! At nag-iba na itsura niya, kung dati hindi ko makitang gwapo siya, ngayon, oo, yun na ang tamang description sa kanya. Panahon lang pala ang kailangan para lumabas ang pagkagwapo niya na hindi ko makita sa kanya nung mga bata pa kami.

Kaya lang may karga siyang bata! Kaya imbes na “kamusta” ang una kong masabi, “Anak mo?” ang nasabi ko. Pamangkin niya daw. Gusto ko pa sana siyang kausapin, kaya lang itinuro niya na agad sakin yung mga dati kong kaklase na tulad ko, dalaga na rin, at ang gaganda namin, hehehe…Gulat sila nung nakita ako, at bigla ko silang namiss grabe.

Gabi gabi na kami lumalabas, hanggang bayan lang naman kami e, lakad lakad lang, tambay lang sa beach, padalaw dalaw sa mga teachers namin nung elementary. Kung dati terror sila samin, ngayong mga dalaga’t binata na kami, hindi na, instead, parang mga kabarkada na lang namin sila.

Isang gabi na magkakasama kami, napansin kong si Neil ang pinakatahimik sa lahat. Siya yung palaging nasa hulihan, pero nagsasalita naman pag kinakausap. Sa bakada, palagi talagang meron mas close sayo. Kaya nung pagkaupo namin sa may flower pot, humiwalay yung dalawang babae, hanggang sa naiwan ako kina Neil at Dante. So sila ang kinausap ko, puro kalokohan lang naman ang pinag uusapan namin. Tapos may sayawan pala non, malapit lang sa pinupwestuhan namin. Bigla na lang akong niyaya ni Neil na sumayaw, hindi ako marunong, wala daw problema dun sabi niya, hindi rin daw kasi siya marunong hehehe..

Hindi naman talaga kami nakapagsayaw, lumayo lang kami sa mga kaklase namin. Nagusap lang kami, konting kamustahan, tapos yun lang. Wala pa siguro kaming 30 minutes na nag uusap, dumating yung pinsan ko at niyaya na kong umuwi kasi daw andun na si kuya niya, baka daw makita kami. Kaya yun, medyo bitin yung pag uusap namin.

Tapos nung gabi, sabi ko sa pinsan kong parang nagiging crush ko na siya, sabi naman ng pinsan ko, dati daw nanligaw sa kanya yon, wala lang, loko-lokohan lang.

Isang gabi ang ulan ulan, tapos nakakatamad talaga sa bahay ng pinsan ko kasi wala man lang TV, sawa na ko sa kakapakinig ng mga CD ko, buti na lang, pumunta si Donna sa bahay, tapos tyempo namang wala ng ulan, tinatamad din daw sya kaya lumabas kami para pumunta sa tambayan. Kaya lang wala dun yung mga barkada namin, pero naghintay pa rin kami. Maya maya lang, ayan na si Tisoy. Si Tisoy, tisoy talaga siya, gwapo, parang artistang naligaw sa probinsya. Lumapit siya samin. Kwentuhan ulit. Mayamaya lang, eto na ang pinakahihintay ko, si Neil!

Kaya lang, lasing siya! Kaya medyo madaldal, tapos maloko, panay ang titig sakin. Tinutukso na kami nung dalawa, hehehe kinikilig ako. Tapos dumadami na yung tao sa pinupwestuhan namin, hindi ko mga kilala yung iba, tapos hindi ko na namalayan na wala na si Donna at si Tisoy, hmm san kaya sila nagpunta? Hehehe anyway, since wala na kong masyadong kakilala dun, sinabi ko kay Neil na ihatid na niya ko. Magpahatid daw ba, hehehe.. Hindi bale, willing naman siya e. Tapos hinatid na niya ko. Lakad lakad, tapos minsan nasasanggi pa niya yung kamay ko, nanadya baga. Siguro dalawang bahay na lang at bahay na namin, bigla pang bumuhos ang ulan. Grabe! Ano ba to pagkakataon? Sumilong kami sa bahay ng dati namin kaklase, si Chris, kaya lang sarado na at napakadilim pa kasi nga probinsya pa yung samin, la pang street light. Ako pa naman ginawin, at talaga namang nanginginig ako sa lamig! Masyadong mahina ang tolerance ko sa lamig. Nahalata niya siguro na giniginaw na ko, kaya sabi niya, “pwede mo kong yakapin kung gusto mo para hindi ka masyadong ginawin,” hehehehe what an offer! Syempre tumanggi pa ko nung umpisa, sabi ko “hindi okay lang, titila din naman yan maya maya lang” pero siguro 30 minutes na hindi pa rin humihina yung ulan, parang bumabagyo. Ano ba to? Pagkakataon? Pinagbibigyan ba kami? Hehehe I don’t know. Tapos nung halos nanunuot na sa buto ko yung lamig, feeling ko nagfreeze nako, yumakap na ko sa likod niya. Walangya naman, para siyang nilalagnat, hahaha. Pero okay lang, nawala bigla yung ginaw ko.

Tapos dun na siya nagsimulang magsalita. Sabi niya, “hindi ko alam kung bakit ganito, hindi ko alam kung ano tong nararamdaman ko sayo, hindi ako sigurado, ang alam ko lang, hindi ka na nawawala sa isip ko simula nung nakita kita ulit, kaw ba, ganito rin ba nararamdaman mo?” Dyuskoday! Halos hindi ako makaimik sa sinabi niyang ito, lalo na’t hawak niya na ang mga kamay ko, ang tanging nasabi ko lang, “lasing ka Neil, hindi mo alam ang sinasabi mo” sumagot naman siya, “pasalamat ka nga at lasing ako, dahil kung hindi, hindi ko to masasabi sayo,” tapos tumahimik lang ako, ipinikit ko ang mga mata ko, lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa likod niya, gusto kong tumatak sa isip ko yung eksenang yun, yung kaming dalawa lang, madilim, umuulan, bumabagyo, nakayakap ako sa likod niya, hawak niya ang mga kamay ko, gusto kong manatili sa isip ko ang alaalang yun.

Nung mga pagkakataong iyon, ayoko munang mag isip, ayokong bigyang daan ang duda sa puso ko, ang tanging gusto ko lang ay pagbigyan ang sarili ko, yung sundin ang gusto ng puso ko. Ayoko munang magpakaipokrita, ayoko munag isipin na aalis din ako agad para bumalik sa maynila. Kaya naman ang sabi ko sa kanya “alam mo, hindi ko rin alam ang sasabihin ko sayo, basta ang alam ko, masaya akong kasama kita ngayon, hindi na rin ako mahihiyang aminin sayo na iniisip din kita gabi gabi simula ng makita kita,” tapos sumagot siya, “kaya mo bang tanggapin kung ano lang ako?” sabi ko naman, “hindi mahalaga sakin kung ano ka, ako, matatanggap mo ba kung ano ako?” at ang sabi niya, “oo naman” hehehehe at kami na nga. “Bukas kaya, pag nahimasmasan kana, maalala mo pa kaya yung sinabi mong yan?” “kahit naman lasing ako, alam ko ginagawa at sinasabi ko,” “sinabi mo yan ha,” Kinilig ako, hanggang ngayon andito pa rin ang pamilyar na pakiramdam na yun, hindi nawawala, kahit matagal ng nangyari.

Ambilis diba? Ambilis talaga. Pero hindi na mahalaga yun, ang tanging mahalaga ay masaya kami pareho sa nararamdaman namin.

Sa wakas, tumila na ang ulan, pero ayaw pa naming umuwi, kaya umupo muna kami sa may flower pot sa harap ng bahay nila Chris. Ganito ang pwesto namin, nakasandal siya sa semento at nakasandal ako sa hita niya paharap sa kanya. Wala lang, nakuntento na kami sa hawak lang ng kamay, titigan kahit madilim. Ang saya namin nun, kahit walang nagsasalita samin, siguro ganun talaga, pag nakakaintindihan ang puso nyo, wala ng halaga ang salita, para sakin, yun na ang the best moment na tinitreasure ko. Habang nasa ganung ayos kami, tong kantang to ang naririnig naming pinapatugtog sa kung saan, basta dinig na dinig namin.

Maya maya lang, kinabig niya ko sa dibdib niya, tapos yakap yakap niya lang ako. Hanggang sa halos naiidlip na ko sa ganung ayos namin. Malamig sa labas, pero hindi ko maramdaman. Para kaming nasa ibang mundo, yung kaming dalawa lang.

Dun sa kinapwepwestuhan namin, tanaw namin yung tambayan ng mga kabarkada namin, habang nasa ganung pwesto kami, nakita na namin na andun nay ung mga barkada namin. Pero mas ginusto pa naming magsolo na lang, tutal, pagkakataon na namin to, kasi paalis na din ako nun.

Ayos na sana, kaya lang umaambon na naman, kaya sa ayaw namin at sa gusto, kelangan na naming umuwi. Inihatid na niya ko sa bahay namin, hindi siya umaalis hanggat hindi ako nakakapasok sa bahay. Nung pumasok nako, saka siya tumalikod, pero parang may kulang pa, kaya hindi ako nakatiis at tinawag ko siya, “Sandali!” Noon na ko tumakbo para yakapin siya at halikan. First kiss namin. Hindi ko alam kung gano katagal. Hindi na mahalaga yun, parang biglang tumigil ang mundo nung mga sandaling yon. Niyakap niya rin ako ng mahigpit, mahigpit na mahigpit. Dahil siguro sa sobrang tuwa ko din, kaya napaiyak ako. Unexplainable yung halik na yon, unforgettable. Sabi ko, “uuwi nako bukas samin, mamimiss kita,” ang hindi niya alam, malapit na din akong bumalik ng maynila, hindi ko sasabihin sa kanya, ngayon pa na kami na? Ayoko. Gusto ko bago ko umuwi ng maynila, gusto kong naging masaya kami, tutal yung alaalang yun ang babaunin ko pag alis ko. Ang sabi niya naman, “ihahatid kita hanggang sa inyo, hintayin mo ko,” “Sige” tapos isang halik pa bago ko tuluyang pumasok ng bahay.

Dahan dahan akong pumasok sa kwarto namin ng pinsan kong si Enoy, patingkayad pa ko kasi tulog na sila kuya sa salas. Pagkapasok ko sa kwarto, aba at gising pa, nakangiti, nakakalokang ngiti, ako naman ewan ko ba pero hindi pa rin mawala sa mukha ko ang ngiti ko. “Nakita ko kayo hehehe” sabi niya sakin, “Kayo na no?” ngumiti lang ako, “sana lang wag kang magkaproblema sa pag alis mo,” sabi ko naman, “okay lang, kakayanin ko, at eto pa, ihahatid niya ko bukas! Yessss!” humaglpak ng tawa ang pinsan ko, “sana lang wag niyang makalimutan ang mga sinabi niya,” Pero ang sakin lang, imposibleng makalimutan niya yung sinabi niya, yung ihahatid niya ko, pwede nya pang makalimutan yun, kaya hindi ako umasa dun, kasi nga gabi na at maaga pakong magbibiyahe bukas. Pero yung moment namin, imposibleng makalimutan niya yung tagpong yon, imposible.

Kinabukasan, parang nagdilang anghel si Enoy, yung pinsan ko, hindi nga siya dumating para ihatid ako, usapang lasing nga. Hay naku! Okay lang kahit medyo mabigat sa loob ko na umuwi mag isa, pero hindi ko magawang tuluyang magalit sa kanya, mas nangingibabaw pa rin yung sayang nararamdaman ko nung nagdaang gabi. Imposibleng makalimutan niya yon. Imposible talaga.

romantic tragedy... part 2

Sa wakas papunta na ulit ako ng hernani matapos ang mahabang paliwanagan at paalaman kay nanay. Hayyyy kung hindi ko lang namimiss si Neil, well sa totoo lang, miss na miss ko na siya. Mag iisang linggo na ding hindi ko siya nakikita. Excited na talaga kong makita ulit siya.

Nagulat pa si Enoy nung nakita niya kong bumaba ng jeep. Sabik din kasi sya sa kasama, at sa aming magpipinsan, kaming dalawa ang pinakaclose. At nagulat din ako sa ibinalita niya sakin, buntis daw siya, at walang ibang nakakaalam kundi ako siya at ang boyfriend niya. Problema yun, pero gayunpaman, okay na rin ako para sa kanya, kasi wala namang balak ang boyfriend nya na iwanan siya.

Wala lang, hehehe, bigla ko lang naisip, ano kaya kami ni Neil? Hehehe… anu nga kaya kung magkababy na rin kami? Hahaha! Dyuskupo! Hindi pa ko ready no, pero bakit naman si Enoy? Hindi pa rin naman siya ready diba? Hahaha! Ako lang tong nag iisip ng ganito, nakakahiya kay Neil pag nalaman niya, pero hindi ko pa rin maiwasang hindi mag isip.

Ako naman ang pumunta kina Donna nung gabing yon at sa kanya ko din nabalitaan na may reunion pala ang batch namin. Hmmnn… hehehe… what if malaman nilang kami na? Tsaka hindi pa namin napapag usapan kung ipapaalam namin na kami na nga, ah basta maghihintay na lang ako ng mga pangyayari.

Lumipas ang gabing yun na hindi ko sya nakita, alam ko namang hindi niya alam na andito na ulit ako pero naiinis ako na hindi ko sya nakita bago ko mahiga. Namimiss ko na talaga siya.

Kinabukasan, tanghali na ko nagising, pinuntahan nako sa bahay ng mga kaibigan namin, dun kami nagprepare ng mga pagkaing dadalhin namin sa beach, kasi sa beach lang naman pinakamagandang icelebrate ang reunion dun. Matatapos na kami magluto pero wala pa siya, hindi ko pa siya nakikita, hindi nako nakatiis, nagtanong nako, “Nelia asan si Neil” sabay sabay kamo silang lumingon sa kin, “Uy namimiss!” hahaha! Ang lalakas nilang mang asar! Halatang halata bako? Gusto ko mang itago ang ngiti ko pero hindi ko magawa, “baket masama bang magtanong?” hehehe…Ewan ko ba pero hindi na natapos ang panunukso nila sakin, ang hirap ng ganun, kasi ako lang mag isa ang inaasar nila, dapat dalawa kami! Hahaha!

Gayunpaman, pumunta na kami sa beach, marami rami rin kami, nakita ko ulit yung mga kabatch kong iba, at yung iba may mga dalang anak na. Ewan ko pero parang bigla akong naiingit, hehehe konti lang naman.

Mahigit isang oras na pero wala pa siya, hindi na ko nakatiis, nagtanong nako kay Nelia, “nasabihan nyo ba si Neil? Pupunta ba siya?” “nasabihan yun, at tsaka pupunta yun, yun pa, hehehe, ayan na siya oh” sabay lingon ko at nakita ko siya! Shet ang gwapo ng boyfriend ko. Hehehe…

Nakangiti agad sya sakin, tapos tinukso na agad kami, “o ayan na pala yung hinihintay mo,” Dyuskupo ang kukulit nila, nahihiya tuloy ako kay Neil. “musta?” sabi niya sakin, “okay lang, bat ngayon ka lang, hindi mo man lang kami tinulungan,” sabi ko, wala lang, nasabi ko lang kasi hindi ko alam sasabihin ko, bigla akong ninerbyos ngayong andito na siya, parang may paruparo sa tyan ko, grabe!

Pero para matigil na rin sila sa pang aasar, pinanindigan ko na, tinawag ko na si Neil at pinaupo ko siya sa tabi ko, yes! Hindi ko maiwasang hindi mangiti, ganun din naman siya, basta tuloy pa rin ang kwentuhan ng mga alaskador. Pero ang napapansin ko, kanina magkadikit lang ang braso namin, aba! Ngayon nakayakap na siya sakin! Hinayaan ko lang, gusto ko rin naman. Maya maya lang, may ibinulong sya sa kin, “sinabi mo na sa kanila?” “hindi pa, pero tingin ko hindi na kelangan,” Basta ang lambing lambing nya, may pahalik halik pa sa buhok ko, at sa harap ng mga kaklase namin yun ha. PDA nga daw kami, e ano naman nga diba? Sila nga, ganito rin siguro sila dati, kaya ngayon may mga anak na sila. Nga pala, tatlong pares na sa mga kaklase namin ang nagkatuluyan, tatlong pares din ang steady, at isa na kami ni Neil dun, hehehe.

Eto na, pictorial na! Dyuskupo! Andami naming picture na nakayakap siya sakin! Lagot ako sa nanay ko. Hahaha! Pero wala akong pakialam. Pagkatapos nun, lumayo muna kami, pumunta muna kami sa may dagat, in short magsosolo muna kami, ang lakas nga nilang mang-asar e, wala lang umupo lang kami sa puting buhangin, syempre medyo matagal din kaming hindi nagkita noh, la lang namiss lang namin isat isa. Nakaupo lang kami sa buhangin, tapos syempre nakaakbay siya sakin, ano pa nga ba, hehehe

Ang sarap pala ng ganun, yun bang wala kayong pakialam sa mundo, magkatabi lang naman kami sa buhanginan, nakasandal ako sa dibdib niya at nakayakap siya sakin, walang nagsasalita samin, pinapanood lang namin ang dagat. Sapat na yun, hindi na kelangang magsalita.

Halos kalahating oras na kami sa ganung ayos nang may ibinulong siya sakin, “hindi ka siguro maniniwala, pero sayo ko lang naramdaman to,” kinilig naman ako, napakalambing naman ng nobyo ko, “ano naman yun?” “hindi ko nga alam kung ano to e,” “sasabihin mo lang na mahal mo na ko, hindi mo pa masabi,” hahahha! Dun siya natawa, masyado daw akong prangka, pero ganun talaga ko, “oo na, mahal nga kita, masaya ka na ba?” ang lakas ng boses niya nung sinabi niya to, nananadya, gustong iparining sa lahat ang pinag uusapan namin, “syempre masaya, lika nga dito,” sa pagkakataong iyon, ako ulit ang humalik sa kanya, pero saglit lang naman, kahit papano alam ko pa ring may mga tao sa paligid namin.

Tapos may binulong ulit siya sakin, dun ako natawa, tapos nagpaalam kami sa mga kasama namin, at syempre hindi matapos tapos ang pang aasar nila. Hehehe, umalis kami gamit ang motor niya. Ano kaya iniisip nila? heheheheh

Ang layo ng pinuntahan namin, siguro 20 minutes kaming nagbiyahe, dapit hapon na nun.

Dinala niya ko sa beach, sabi niya lolo niya ang may ari nun, walang tao. Tapos pinuntahan namin yung pinakamataas na cottage, “ako ang hari dito, dito ako madalas pumunta, dito ako tumatambay, wala lang, mahilig lang akong mag isa,” sabi niya, “at ako ang magiging reyna nito, at gusto kong ako lang ang dadalhin mo dito, wala ng iba pa,” tapos niyakap niya ko, “ako lang ha, ako lang,” sabi ko habang yakap yakap niya ko, “masusunod kamahalan,” hahahaha para kaming mga baliw.

Tapos nagstay muna kami dun ng mahigit isang oras, la lang, nagmomoments lang kami, hehehe…

Madilim na nung bumalik kami sa mga kaklase namin, at ang kukulit nila! Panay ang pang aasar nila samin, Hehehe tawa lang naman kami ng tawa ni Neil ko.

Neil ko, oo akin lang siya, at hindi siya makukuha ng iba, sa mga tingin pa lang niya sa kin, hindi maaaring ikaila na ako ang nagmamay ari sa kanya. Ako lang.

Isang gabi naman, dinalaw niya ko sa bahay, kami lang ni Enoy ang tao, tapos la pa sa mood, ewan ganun daw talaga ang buntis, moody.

Pinatuloy ko sya sa terrace, at kahit may upuan, sa hita niya ko umupo, hehehe, wala lang, miss nya lang daw ako, ako din naman, ewan ko ba, pero parang kahapon lang magkasama kami, hehehe

“ano ba yan dadalaw ka sakin la ka man lang dala,” “meron naman, kendi gusto mo?” hehehe “syempre,” kaya lang kinakain na niya yung kendi, alam nyo na siguro kung pano ko yun kinuha sa kanya, hahahah

at nasa ganung akto kami ng may biglang tumikhim sa likuran namin, hahahah

“ehem!” ang tito ko! Hahahahah bigla akong nataranta. Napatayo agad ako, nyahahah “gandang gabi po” sabi ni neil, tumango lang sit song sa kanya “tsong, andyan po pala kayo hehehe,” palusot ko, “oo, andyan ba si Enoy?” “nasa kwarto po,” “pakisabi pumunta siya mamaya sa bahay, may pag uusapan kami, sige na, Oy Neil, wag kayong lalabas pa,” “opo!”

At umalis na din agad si tsong! Hahahhha grabe! Ang kaba ko nun, kala ko papagalitan ako heheheh, pero kinabahan din ako para kay Enoy, alam na ba ni tsong?

Nagkatawanan talaga kami at balik ulit sa pagkuha ng kendi sa kanya, hehehe, dun namin napagusapan ang magiging
first date namin, na sabi niya ay kakaiba sa lahat ng mga naging date ko dati, yun daw yung date na hinding hindi ko makakalimutan, hmmnnnn…

Actually, everything about my Neil is unforgettable. Hanggang diyan na lang muna, haba na e...